هفته‌ بهره‌وری آمده است. اما مبادا آن را چون قالیچه‌ای تزیینی زیر پایِ جلساتِ تشریفاتی بیندازیم که خاکِ کفشِ بی‌عملی بر چهره‌اش نشیند. نه! بهره‌وری را باید از درونِ کار چید، از همان جایی که برکت می‌روید؛ برکتی که نه با انبوهِ ساعت‌ها و پرونده‌ها، که با فروغِ تمرکز و شیره‌ جانِ کار سنجیده می‌شود.

پس از پایان دو جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل و نشان دادن اقتدار ملی ایران، نوبت بازسازی ایران در همه بخش‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی فرا می‌رسد. امّا به نظر نگارنده بخشی که بیشترین توجه و مراقبت و تغییر جهت و پارادایم را نیاز دارد بخش «آب، کشاورزی و محیط زیست» است. متاسفانه باید اذعان نمود که سیاست‌گذاری و ریل‌گذاری‌های انجام شده در سی سال گذشته در این بخش‌ها با هر ادله و توجیهی که انجام شده باشد قابل دفاع نیستند و هزینه‌های نابجا و بحران‌ساز در این بخش بسیار انجام شده است.

عضو هیات علمی دانشکده مهندسی آب و محیط زیست دانشگاه شهید چمران اهواز با بیان اینکه مسائل اقتصادی، مهم‌ترین موانع اجرای سیاست‌های مصرف بهینه آب است، گفت: اگر قرار است سیاست‌های مصرف بهینه آب در خوزستان واقعاً مؤثر باشند، باید در قالب یک بسته هماهنگ شامل اصلاح اقتصادی، تقویت حکمرانی آب، بهبود زیرساخت‌ها، ارتقای آموزش و ترویج، مشارکت واقعی بهره‌برداران و حفاظت از کیفیت منابع آب دنبال شوند.

پنجمین پانل تخصصی بازنگری مطالعات مغار نیروگاه مسجدسلیمان به ریاست فراز رابعی، رئیس حوضه آبریز کارون بزرگ برگزار شد. در این نشست که با حضور اعضای پنل، اساتید برجسته دانشگاه، کارشناسان فنی شرکت مدیریت منابع آب ایران و مدیران ارشد سازمان آب و برق خوزستان تشکیل شد، طرح نهایی بهسازی این نیروگاه مورد بررسی و تصویب قرار گرفت.

روزی که نیاکان‌ما، در دل سنگ، قنات را زمزمه کردند، چه خوب می‌دانستند: آب، تنها رگِ زمین نیست؛ رگ پیوند مااست با فردا. سدهای باستانی‌شان، دفترچه‌ مهندسی نبود؛ دفترِ شعری بود که هر بیتش، یک آب‌انبار. گنجینه‌های آبی این سرزمین، فقط ظرفِ آب نبودند؛ ظرفِ اندیشه بودند. هر جشنِ مرتبط با آب ، در کنار جوی‌باران به پایان می‌رسید، یک روایت بود از احترام.

در سال‌های اخیر، حوضه‌های آبریز منتهی به دشت خوزستان با خشکسالی‌های ممتد روبه‌رو بوده‌اند؛ اما کاهش تدریجی شدت خشکسالی در فروردین ۱۴۰۵ نباید ما را دچار خوش‌بینی زودهنگام کند. تجربه‌های گذشته نشان می‌دهد که مرحله گذار از خشکسالی شدید به شرایط خشکسالی با شدت کم تر و یا وضعیت نزدیک به نرمال، یکی از پرریسک‌ترین دوره‌های مدیریت منابع آب است؛ دوره‌ای که در صورت نبود سیاست‌های کنترلی، می‌تواند نه‌تنها دستاوردهای احیا را از بین ببرد، بلکه شدت بحران را در آینده افزایش دهد
‌

بازگشایی دوباره دریچه های آبیاری سد دز پس از نزدیک به یک دهه، فقط یک رهاسازی آب ساده نیست؛ بلکه عملیاتی حساس است که با همکاری واحدهای مختلف سازمان آب و برق خوزستان و هدایت فنی معاونت مطالعات جامع منابع آب به انجام رسید. این اتفاق اما برای من، یادآور روز دیگری است؛ ۲۶ فروردین ۱۳۹۵، زمانی که برای بازگشایی پیشین شیرهای آبیاری از اهواز راهی سد دز شدیم. سفری که هنوز جزئیاتش، هیجان آن عملیات بزرگ را در ذهنم زنده نگه داشته است؛ این یادداشت روایتی است از پشت صحنه یکی از مهم‌ترین رویدادهای فنی سد دز که حالا با گذشت یک دهه، دوباره معنا پیدا کرده است.

یکی از جدی‌ترین انتقادها به کاهش آب بها کشتهای پر آب بر در استان خوزستان وارد است. سیاست‌گذاری آبی باید به سمت کاهش مصرف آب و اصلاح الگوی کشت حرکت کند، نه کشت‌های پرمصرف را ارزان تر نمودن. کشت شلتوک از جمله محصولات بسیار آب‌بر است و ادامه حمایت از آن، حتی با نیت کمک به کشاورزان، بی شک در بلندمدت فشار بیشتری بر منابع آبی حوضه آبریز کرخه وارد می کند. در چنین شرایطی انتظار می‌رود نمایندگان مجلس به جای تمرکز صرف بر کاهش تعرفه آب در کشت های آب بر همچون شلتوک به دنبال برنامه های بلند مدت برای رضایت کشاورزان در حوزه های انتخابی خود باشند.