در این روش، میکروحبابها که قطری بین ۱۰ تا ۱۰۰ میکرومتر دارند، ذرات پلاستیکی را به سمت سطح آب شناور میکنند، در حالی که نانوحبابها با قطری کمتر از یک میکرومتر، باعث افزایش چسبندگی و تجمع ذرات ریز پلاستیک میشوند. ترکیب این دو نوع حباب موجب تشکیل تودههای بزرگتر از میکروپلاستیکها شده و جداسازی آنها را آسانتر میکند. نتایج آزمایشها نشان داد که این فناوری توانسته است تا ۹۵ درصد پلیاتیلن و ۹۷ درصد پلیاستایرن را از آب حذف کند.
به گفته پژوهشگران، اگرچه تصفیهخانههای فاضلاب امروزی بخش قابلتوجهی از میکروپلاستیکها را حذف میکنند، اما با توجه به حجم بسیار زیاد فاضلاب تولیدی، حتی مقدار اندکی از ذرات باقیمانده میتواند وارد رودخانهها، دریاچهها و دریاها شود و آثار زیستمحیطی قابل توجهی بر جای بگذارد. همچنین بخشی از این ذرات در لجن تصفیهخانهها تجمع یافته و در صورت استفاده از لجن در کشاورزی، دوباره وارد محیطزیست میشوند. فناوری جدید میتواند این نشت را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.
یکی از مزیتهای مهم این فناوری، امکان بهکارگیری آن در بسیاری از تصفیهخانههای موجود بدون نیاز به تغییرات اساسی در زیرساختها است. پژوهشگران معتقدند با بهینهسازی پارامترهایی مانند فشار هوا، زمان اشباع و اندازه حبابها، میتوان این سامانه را در مقیاس صنعتی نیز اجرا کرد. علاوه بر این، در صورت موفقیت آزمایشهای تکمیلی، این فناوری میتواند در آینده برای تصفیه آب شرب نیز مورد استفاده قرار گیرد و به کاهش ورود میکروپلاستیکها به چرخه مصرف انسان کمک کند.
